کتاب دزیره

توضیحات

مایهٔ تعجب است که به صفحهٔ آخر دفتر خاطراتم رسیده ام . یک روز این دفتر سفید بود و روی میزی که هدیه های جشن تولدم قرار داشت ، گذاشته شده بود . آن روز من چهارده سال داشتم و سؤال می کردم داخل این دفتر چه باید بنویسم؟ پدرم گفت :« خاطرات همشهری برناردین اوژنی دزیره کلاری را یادداشت کن.» پدر عزیزم ، همهٔ خاطراتم را یادداشت کردم و دیگر چیزی نیست که به آن بیفزایم .

چون تاریخ و خاطرات این همشهری تمام شده و خاطره های یک ملکه آغاز شده است ، اما در کل نفهمیدم که چگونه من ملکه شدم . پدر عزیزم ، به تو قول می دهم که باعث سرافکندگی و شرمندگی ات نشوم و قول می دهم که به هیچ وجه یادم نرود که تو در تمام طول دوران زندگی ات یک ابریشم فروش قابل احترام و مورد اعتماد بودی.